ధర్మో రక్షితి రక్షితః!

 

ధర్మో రక్షితి రక్షితః!

ధర్మాన్ని రక్షిస్తే.. అంటే, ధర్మాన్ని ఆచరిస్తే.. మనం ఆచరించిన ధర్మం మనల్ని కాపాడుతుందని అర్థం!

ధర్మమంటే?...

...ఇతరులు ఏదిచేస్తే నీకు బాధ కలుగుతుందో, ఇబ్బందికలుగుతుందో దాన్ని ఇతరులకు నీవు చేయకుండా ఉండడమే ధర్మం!

అంటే ఏం చేయాలి? ఎలా చేయాలి??

..ఏం చేసినా దాన్ని ధర్మంగా  చేయాలి. 

ధర్మంగా ఆలోచించాలి..

ధర్మంగా ప్రవర్తించాలి..

ధర్మంగా నిత్యాచరణలు ఆచరించాలి..

ధర్మంగా డబ్బు సంపాదించాలి..

ధర్మంగా ఆహారం సంపాదించాలి..

ధర్మంగా ప్రేమించాలి..

ధర్మంగా కామించాలి..

ధర్మంగా శ్రమించాలి..

ధర్మంగా దానం చేయాలి..

ధర్మంగా బాధ్యతలు నిర్వర్తించాలి..

ధర్మంగా న్యాయం చేయాలి..

ధర్మంగా ప్రకృతి పరిరక్షణ చేయాలి..

ఇంకా.., ఏమి చేసినా.. ఏమేమి చేసినా. ప్రతీదీ, అన్నీ.. ధర్మంగా చేయాలి.

ధర్మమే సూత్రము!

ధర్మమే శాస్త్రము!!

ధర్మమే విశ్వ విజయము!!!

...ధర్మంగా ఇవన్నీ చేయలేమా? అసంభవమా.. అంత కష్టమా.. నమ్మకం లేదా?

నమ్మకం లేదా ధర్మం మీద, నమ్మకం లేదా విశ్వ స్వభావం మీదా..

ధర్మం కోసం నువ్వు నిలబడితే..

..అనంత విశ్వమే నీ కోసం నిలబడి కలబడుతుంది!

ఇక..
ఇది కలికాలం

మోసాల కాలం

కులాసాల కాలం

ధర్మాన్ని అమ్ముకుంటే బ్రతగ్గలం గానీ.. ధర్మాన్ని నమ్ముమకుంటే ఇక బ్రతికినట్లే.. అని అనిపిస్తోందా..

అది కేవలం అనిపించడమే కానీ

అది ఎన్నటికీ నిజం కాదు.
అధర్మం అందలమెక్కించినట్లు అనిపిస్తుంది

అధర్మం అన్నీ సమకూర్చినట్లు కనిపిస్తుంది

కానీ.. అధర్మం

టైమ్ చూసి దెబ్బతీస్తుంది

గురి చూసి ఓడిస్తుంది

గిరిగీసి శిక్షిస్తుంది

ఒడ్డున పడ్డాక లాగి ముంచేస్తుంది, చేసి తీరుతుంది, ఎందుకంటే..

...

సృష్టి యాగంలో..

కాలం యుగాల్లో..

ఏ యుగానికైనా ధర్మమే యుగధర్మం!

ధర్మమే విశ్వ స్వభావం!!

మరి
ఈ అధర్మ కాలంలో

ఈ మోసపు ప్రపంచంలో

ఈ అవినీతి రాజ్యాల్లో

ఈ అక్రమార్కుల సమాజాల్లో

ఏలా?

ఎలా??

ఎలా???

ఎలా ధర్మాన్ని స్వీకరించాలి

ఎలా ధర్మాన్ని ఆచరించాలి

ఎలా ధర్మంగా జీవిత పోరాటం చేయాలి...

...ఎలాంటి సంకోచమూ లేకుండా...

ధర్మమే జీవితంగా పోరాటం చేయండి..

ధర్మమే వెన్నంటి నిన్ను నిర్భయున్ని చేస్తుంది

విశ్వమే వెన్నంటి నిన్ను అభయున్ని చేస్తుంది

అంతెందుకు
ఆ విశ్వ శక్తే వెన్నంటి నిన్ను నడిపిస్తుంది
ఆ విశ్వాధీశుడే వెన్నంటి నిన్ను కాపాడుకుంటాడు!..

..కాదు, కాదు.

ఆ విశ్వ నాథుడే నీ ముందుడి.., వెనకుండి కాదు, ముందుండి నీ  "రథ సారథి" అయి నీతో ఈ జీవన పోరాటాన్ని చేయుస్తాడు.
నీ  "రథ సారథి" అయి నీ యుద్ధాన్ని తానే గెలిసిస్తాడు.

మరచిపోకు మిత్రమా.. యుగ, యుగాలుగా..ప్రతి యుగంలో ధర్మన్ని గెలిపించిన చరిత్ర విశ్వానిది, ధర్మాన్ని మాత్రమే గెలిపించిన చరిత్ర!

ధర్మో రక్షితి రక్షితః!

...నా స్వప్నాన్ని నాకివ్వండి...

ఒక్కో సారి కళ్లు మూసి ఉండటం లోనే సుఖం ఉంటుంది 

బలవంతంగా కళ్లు తెరిపిస్తే.. 
మూసిన రెప్పల వెనుక ఉన్న రహస్య స్వప్నం ఎగిరి పోతుంది,  
రెక్కలు విరిగిన పక్షి మిగిలిపోతుంది! 

...నాకూ నా స్వప్నానికి మధ్య, 
ఈ మెళకువ.. 
విరిగిన వంతెనలా పనిచేస్తోందీ. 
నా కలని హరికట్టే హక్కు కాలానికి ఎందుకు? 
ఎక్కడో ఓ చోట నాదైన బ్రతుకు నన్ను బ్రతకనివ్వదేం?? 
రెప్ప మూసిన చోటైనా - రెప్ప తెరచిన చోటైనా... 
రెప్ప పాటు కాలానికి తేడా గానీ నాకేం తేడా లేదు!!

సుఖమైనా, సముఖమైన జీవితం లేని వేదిక మీద.. 
కమ్మని కలలో బ్రతికే హక్కు కోసం..  
ఏ శాసన ధిక్కారాలకైనా నేను సిద్దమే!!!

...కన్నీళ్లయినా రాకుండా తడారిపోయిన కళ్లకు.. కలలే శాంతి!!!!
వడీ, సవ్వడీ లేని నిజంలో జీవించడం కన్నా, 
కలల ఒడిలో శాశ్వతంగా మరణించినా మేలు!!!!! 
మెళకువ ఇంత దుర్భరంగా ఉంటుందని.. 
చూసిన 15, 2,15 వేకువల్లో.. ఏ వేకువనా నాకు..  
ఇంత వరకూ తెలియనే లేదు, 
బహుశా మెళకువలోనూ స్వప్నాలను జీవించానేమో నేను!!!!!! 

.......ఈ జీవితాన్నిచ్చింది ఎవరైనా సరే, 
మీరిచ్చిన జీవితాన్ని మీరు తీసుకోండి, 
నా స్వప్నాన్ని నాకివ్వండి!!!!!!!....... 

విశ్వానంతం - మానవజాతి

పేదరికం.. 

సిగ్గుపడాల్సిన విషయం కాదు 

పేదరికం "పేదవాడు" సిగ్గుపడాల్సిన విషయం కాదు, 

ఇది.. దాచుకోవడం నేర్చుకున్న "మానవజాతి" సిగ్గుపడాల్సిన విషయం! 

ఆకలి.. 

బాధపడాల్సిన విషయం కాదు

ఆకలి "ఆకలిగొన్నవాడు" బాధపడాల్సిన విషయం కాదు,

ఇది.. దోచుకోవడం నేర్చుకున్న "మానవజాతి" బాధపడాల్సిన విషయం! 

ఓటమి.. 

తలదించుకోవలసిన విషయం కాదు 

ఓటమి "ఓడినవాడు" తలదించుకోవలసిన విషయం కాదు, 

ఇది.. ఓడించడం నేర్చుకున్న "మానవజాతి" తలదించుకోవలసిన విషయం! 

ఆపద.. 

అసహాయంగా రోదించవలసిన విషయం కాదు, 

ఆపద "అసహాయుడు" రోదించవలసిన విషయం కాదు, 

ఇది.. సాటిమనిషికి సాయమందించుకోలేని "మానవజాతి" రోదించవలసిన విషయం!  

రోగం.. 

కృంగిపోవలసిన విషయం కాదు 

రోగం "రోగి" కృంగిపోవలసిన విషయం కాదు,

ఇది.. పరస్పరం సహానుభూతి చెందలేని, సేవ చేసుకోలేని "మానవజాతి" కృంగిపోవలసిన విషయం!

ఒంటరితనం.. 

కలవరపడాల్సిన విషయం కాదు 

ఒంటరితనం "ఒంటరివాడు" కలవరపడాల్సిన విషయం కాదు, 

ఇది.. కాలం కర్షణలో ఒకరికొకరు తోడు ఉండలేని కరడుగట్టిన, స్వార్థ, కఠిన హృదయం పొందిన "మానవజాతి" కలవరపడాల్సిన విషయం! 

అణచివేత.. 

భయపడాల్సిన విషయం కాదు 

అణచివేత  "అణగారినవాడు" భయపడాల్సిన విషయం కాదు, 

ఇది.. సంకెళ్లు సృష్టించి, అధోగతి సహవాసాలు చేస్తోన్న నిర్దాక్షిణ్య "మానవజాతి" భయపడాల్సిన విషయం! 

హింస.. 

వికలం చెందాల్సిన విషయం కాదు 

హింస "హింసించబడే వాడు" వికలం చెందాల్సిన విషయం కాదు, 

ఇది.. అహింసను అలవరచుకోలేని "మానవజాతి" కకావికలం చెందవలసిన విషయం! 

అగౌరవం 

అవమానం 

మోసం 

ద్వేషం 

నింద 

ద్రోహం 

దోపిడీ 

స్వార్థం 

పరనాశనం 

అన్యాయం 

అక్రమం 

అభిజాత్యం 

జాత్యహంకారం 

లింగ వివక్ష 

చర్మ వివక్ష 

ధన వివక్ష 

జ్ఞాన వివక్ష  

సరిహద్దు కక్ష 

అధికార కాంక్ష 

అసహనం 

అపరిశుద్ధం... 

...అణువణువూ క్షుద్రమవుతోన్న, హృదయదౌర్భల్యమవుతోన్న, మానవత్వ విహీనమవుతోన్న, విశ్వం హృదయానికి ఆరని గాయమవుతోన్న ఈ "మానవజాతి"మనుగడ.. భూమి గడపన, ఆ మట్టి కడుపున ఇంకా ఎన్నాళ్లు కొనసాగుతుందో... 

విశ్వానంతంలో "శిక్షణ"కు అర్హత కోల్పోయిన ప్రతి గ్రహాంతర జాతీ "శిక్ష"కు తలవంచిన చరిత్ర విశ్వ చైతన్యానిది! 

"ఎక్కువ జీవిస్తాను!"...

నేను.. ఎక్కువ పని చేస్తాను,
దాంతో చేసే పనుల్లో perfection/సంపూర్ణ సఫలత కోసం ఎక్కువగా ఆలోచిస్తాను,
దాంతో ఆ ఆలోచనల హద్దులకు సరి హద్దులు లేక ఎక్కువ భావోద్వేగాలకు గురి అవుతాను,
దాంతో ఏర్పడే ఆ ఉద్వేగం తాలూకు ఉద్దేశాలతో ఎక్కువ మాట్లాడతాను,
దాంతో ఆ మాటల ప్రభావం సంపూర్ణంగా ఫలించాలంటే వాటిని అక్షరబద్దం చేయాలని రాయడం మొదలెడతాను,
దాంతో రాసేటప్పుడు మరిన్ని మాటలు పుడుతాయి,
దాంతో ఆ మాటలు ఉద్దేశాలుగా మారతాయి,
దాంతో ఆ ఉద్దేశాలు ఊరికే ఉండక ఉద్వేగానికి దారి తీస్తాయి,
దాంతో ఆ ఉద్వేగాల ఉద్వేగంతో నేను ఉధృతంగా ఆలోచిస్తాను,
దాంతో ఆ ఉధృత ఉద్దేశాలను నిలబెట్టుకోవాలని perfectionగా/perfection కోసం పనులు చేస్తాను,
దాంతో ఆ పనులు ఎప్పుడూ పక్క మనిషి నుండీ ప్రపంచం దాకా ముడి పడి అసంపూర్ణంగా అస్తవ్యస్తంగా అవుతూనే ఉంటాయి,
దాంతో నాకు పనులు ఎక్కువ అవుతూనే ఉంటాయి,
దాంతో అదే క్రమంలో ఆలోచనలూ, కోతలూ రాతలూ అన్నీ ఎక్కువవుతూనే ఉంటాయి,
దాంతో నా పనులు చేసుకోడానికి నాకు నేను సరిపోను,
దాంతో నా పనులకు నేను, నేను నా పనులకు సరిపోవడానికి నాకు ఇంకో జత చేతులూ, హృదయాలు, మెదడ్లూ కావాలి,
దాంతో నాకు అన్నీ ఎక్కువగా సరిపోయి నేను ఎక్కువగా రాస్తాను,
దాంతో రాయడానికి ఎక్కువ ఆలోచిస్తూ... ఎక్కువ పనులు చేస్తూ... ఎక్కువ మందితో ముడిపడి...
... ముడిపడి, "ఎక్కువ జీవిస్తాను!"  

రాసేటప్పుడు నేను... "ఎక్కువ జీవిస్తాను!"... రాసేటప్పుడు మాత్రమే.  

వృద్ధ సమృద్ధం

"మార్పు" మనిషికి వరం!
మార్పు మనిషికి అవసరం!!
మార్పు మనిషికి.. అనివార్యం!!!
మార్పు మనిషి నుండి అవిభాజ్యం!!!!

... పరిణామం భూమి తనకు తాను ఇచ్చుకున్న కానుక!
పరిణామం 'నిర్జీవం' తనకు తాను పోసుకున్న "జీవం"!
పరిణామం.. జీవ కణం తనకు తాను చేసుకునే వైద్యం!

ఇంత ప్రపంచమూ, ఇంత ప్రకృతీ మార్పు వల్ల, మారుతూ.. ఉండడం వల్ల ఏర్పడినదే.
రాళ్లూ, రప్పలు చెట్టూ చేమల్లాగా..
చెట్టూ చేమలు పురుగూ, పుట్రల లాగా..
పురుగూ పుట్రలు జంతువుల్లాగా,
జంతువులు మనుష్యుల్లాగా... మనిషి దివ్యుని లాగా..!

భావం భాష లాగా,
భాష అక్షరం లాగా,
అక్షరం ఆలోచనలాగా,
ఆలోచన ఆవిష్కరణలాగా..!...

...ఇప్పుడు, ఇప్పుడిక ఈ క్షణం..
ఇప్పుడుకు చేరుకున్న ఈ ప్రపంచానికి ఇక..
మార్పు లేదా, అవసరం లేదా?
ఉంది!
ఇప్పుడున్న ప్రపంచానికైనా,
ఎప్పుడో ఉన్న ప్రపంచానికైనా,
ప్రపంచం లేని 'అప్పుడు'కైనా..  మార్పే అతి ముఖ్యమైనది!
ఇక ఇప్పుడే, ఇప్పుడున్న ఈ ప్రపంచానికే మార్పు అత్యంత అవసరమై ఉన్నది.
అనంత విశ్వాంతరంగాన్ని సాధించే స్థూల మార్పే కాదు,
నేటి మహిమాన్విత జీవిగా మార్పు చెందిన మనిషి బుద్ధి/మెదడుల్లో సూక్ష్మ స్థాయి లేదా అంతర్గత మార్పు కూడా అనివార్యము.
మనిషి తనలో తను ఉన్నతునిగా మారవలసిన సమయం యుద్ధ ప్రాతిపదికన ఆసన్నమైనది.

జీవ ఔన్నత్యము,
జీవన ఔన్నత్యము,
జీవావరణ ఔన్నత్యము..
అన్నీ మనిషి మారడం పైనే ఆధారపడి ఉన్నాయి.

ఆరోగ్యవంతమైన మనిషి,
ఆనందమైన మనిషి,
మానవత్వం కలిగిన మనిషి,
ప్రేమాస్పదుడైన మనిషి,
ప్రకృతిని పరిరక్షించే మనిషి,
ప్రపంచానికి మంచి చేసే మనిషి,
తన విజ్ఞాన, జ్ఞాన, సమ కాలీన ఉన్నతత్వంతో విశ్వంలో ఉనికిని చాటి చెప్పే మనిషి...
... ఇప్పుడున్న "ఈ మనిషి" మారితే.. తను పుట్టడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు!
ప్రతి మనిషిలో ప్రతి రోజూ, ప్రతి క్షణమూ తను పుట్టడం కోసం పరితపిస్తున్నాడు!!..

ప్రతి రోజునీ,
ప్రతి క్షణాన్నీ,
ప్రతి విషయాన్నీ,
ప్రతి దానిలోని మార్పునీ..
కొత్తగా స్వీకరించే మనిషి కోసం,
కొత్తగా మారే ఆ ఉన్నత మనసు కోసం..
"కొత్త ప్రపంచం" ఎదురు చూస్తోంది!

మార్పు!..
..ప్రతి మనిషీ తనకు తాను తప్పక చేసుకుని తీరవలసిన వైద్యం..
అంత కన్నా ఇది.. వ్యాధి నివారణం!
తమకు తాము ఈ "టీకా/వ్యాక్సిన్" వేసుకున్న ఎంతో మంది
ఉన్నత,
ఉత్తమ,
గొప్ప,
సంపూర్ణమైన మనుష్యులు..
మనకు ఉదాహరణగా కనిపిస్తూనే ఉన్నారు.
ఇక మనం 'లిస్టు "మారడం', మారడమే" మిగిలి ఉన్నది.
.. ఈ ఒక్క అడుగు.. తో ఈ వృత్తం సంపూర్ణమవుతుంది! 

అప్పుడే పుట్టిన మనలోని పసి పాప మన వృద్ధత్వాన్ని సమృద్ధం చేయడం మనకూ ఇష్టమేగా...  

మనసు తనువై తపిస్తే...

మనసు తనువై తపిస్తే... 

ఆ తాపం చల్లార్చుకోవడానికి.. జలపాతం తుంపర్లు వెదజల్లుతున్న చోట.. నేనో చిన్న మొక్కను కావాలి..
నీటి బిందువుల అరిపాదాలు.. గల, గల సిరిమువ్వలను కట్టుకుని లేతపచ్చనాకుల్లాంటి నా దోసిల్లలో వాలాలి.
ఆ సవ్వడి బరువుకు నా తీగల నడుము గాలిలో నాట్యం చేయాలి .
ఆకాశం ఆ క్షణానికాక్షణం నేలకు వంగి, మేఘాల చేతులు చాచి ఆలింగనం చేసుకోవాలి 

చందమామ వెన్నెల పూలచెండుతో సయ్యాటలాడాలి 

ఉన్నట్లుండి మబ్బుల కుండలు వానలు కుమ్మరించాలి 

నింగీ, నేలల మధ్య వాన ధారల తెర కట్టాలి 

ఆ తెరల మాటునుంచీ చీల్చుకుంటూ సూర్య కిరణాలు నా మోమును ముద్దాడాలి 

సరిగ్గా అప్పుడే.. అర విరిసిన ఇంద్ర ధనుస్సు నా సౌందర్యంతో పోటీ పడాలి 

పువ్వుల శ్వాస సంగీతాలు ఆలపించాలి 

గాలి తుమ్మెద ఝూంకారాలు చేస్తూ.. నా అధరాల సుధలను గ్రోలాలో, లేక ఆ సుమ కుసుమాల మధువును తాగాలో తెలియక తికమకపడాలి 

నల్లని నా కురుల చారలు కొలనులా కొలువుతీరాలి 

అందులో రాజ హంసలు జలకాలాడాలి 

నా శృంగార ప్రతిమ అక్కడ ఉండగా ఒక్క ప్రియుడైనా తమను తొంగి చూడట్లేదని అలలు తమలో తాము కలవరపడి నా కాళ్లకు అల్లుకుపోవాలి 

ఆ తటిల్లతల తల పొగరు తగ్గించామన్న గర్వంతో నా స్తనాలు శిఖరాలవ్వాలి 

ఆ పరువం వెలుగుకు వెలుతురు పొగచూరి పోవాలి 

అరచీకట్లలోని మత్తు నా మనసును మరలుగొల్పాలి 

సరిగ్గా అప్పుడు..  ఆ అరవెలుతురులో, వాలిపోయిన ఆ నెలవంక మాటు నుంచీ ఏ దివ్య లోకాల నుంచో ఓ చెలికాడు నన్ను తొంగి చూడాలి... 

ఇక ఈ విరహాన్ని చాలించి.. నేనీ స్వర్గ సరోవరంతో పాటు అతనున్నవైపుకు ఎగిరిపోవాలి!... 

నా ప్రయాణం మొదలయ్యింది...

భూమి బుగ్గలపై ఆకాశం చిటికెలేస్తున్నట్లు... కురుస్తున్నాయి వాన చినుకులు!
అది నేల పరవశమో, నింగి పలకరింపో, చినుకుల చిలకరింతో.. ఏదో తెలియదు కాని, ఉద్విగ్నమైన ఒక భావం...!

కుండపోత వానలో...
కుమ్మరించే మంచులో...
కుత, కుతలాడించే ఎండలో...

ఏదో ఓ చోట, ఏదో ఓ లా.. అలా భూమిని తాకక పొతే ఈ క్షణమే నా జీవిత పర్యంత నిరీక్షణం.. వృధా పోతుందనే కలవరం...

చూపులు స్పృశించినంత ధారాళంగా భూగోళాన్ని నగ్నాలింగనం చేసుకోలేని మానవ శరీరం.. భూమికి చెందినది కాదేమో!!!
రమణీయమైన భూమి సౌందర్యాన్ని, స్వాభావాన్నీ, సారళ్యాన్నీ అణువణువూ తాకి అనుభవించగల వేరే జీవులకు.. సొంత నేలేమో ఈ గ్రహం!!!

పరుగులు తీయాలి... ఎక్కడికో ఓ చోటుకి.. లోయలను తవ్వి పక్కనే పర్వతాలుగా పేర్చినదెవరో, కనుక్కోవాలి, భూమ్యాకాశాలు కలిసే బొమ్మను గీసిందెవరో, కనిపెట్టాలి, భూ వనమంతా ఊపిరాడనివ్వనంత ప్రేమను ఊహాగానం, చేసిందెవరో, రాబట్టాలి రహష్యం,...

... ఈ నిర్వాసిత మానవ హృదయానికి భరించనలవి కాని ఈ ప్రేమను, పంచి పెట్టాలి, ఇక్కడే, ఈ భూమ్మీదే, ఇక్కడి ఉప్పు తిన్న ఋణం ఇక్కడే తీర్చుకోవాలి, భారం దించేసుకోవాలి..! నిలువ నీడనిచ్చిన భూమికి తోడు పడాలి!!

నా దేహాన్ని ఈ గాలి ఈలల్లొ విలీనం చేయాలి. ఈ ఆకుల వర్ణంలో మిళనం చెందాలి, ఈ అణువుల మనసుతో మమేకం అవ్వాలి, అంత కన్నా ముందు వియోగులైన ఈ మనుష్యుల హృదయాలతో సంయోగం చెందాలి, నా వంతుగా ఈ విరాళాలను ధారాళంగా సేకరించాలి!...

నేనెక్కడికో పారిపోవాలి.., ఈ అనంతం హృదయంలో నాదైన చోటు కోసం.. నాదైన పరవశం కోసం, నాదైన అనుభవం కోసం...! 

పెట్టిన చోటును మరచి పోయి, దాచిన వస్తువు కోసం గదంతా చిందర వందర చేసినట్లు, జాడ తెలియకుండా దాక్కున్న ప్రేమ కోసం.. ఈ భూమంతా కలగా పులగంగా తిరిగెయ్యాలి..! 

ఎంత వెదికినా దొరక్కపోతే, అక్కడికక్కడే, ఎక్కడికక్కడ.. నా హృదయం పగిలిపోకుండా, తత్కాల స్వాంతన కోసం కొన్ని 'అత్యవసర హృదయాలను' కృత్రిమంగా అయినా సరే సమకూర్చుకోవాలి..!  

ఆకాశం నేలకు ఇన్ని చినుకుల ప్రేమను పంచుతుందంటే.. ఆ మాత్రం ఓ చిటికెడు ప్రేమ నాకు మాత్రం దక్కక పోదు. చూస్తుంటే భూమి బుగ్గల మీది పరవశం నా మనసును కూడా కమ్మేస్తున్నట్లు.. వేడి ఆవిర్లు నా చెవుల్లో గుస,గుసలాడుతున్నాయి.., ఇదే నా బాధ, ఇంత గుబులును నా గుండె ఒంటరిగా మోయలేక పోతోంది. అంతూ పొంతూ లేని అగాథంలా మానవ హృదయం.. ఎన్ని గులకరాళ్లను వేస్తే మాత్రం... ఎప్పుడు నిండుతుందో తెలియట్లేదు!!! ఎవరైనా మాయ చేసి, ప్రేమామృతం మెండుగా ఉండే సంజీవనీ పర్వతాలను తెచ్చి ఈ లోయలను పూరిస్తే... బాగుంటుంది చాలా!!! 

సంజీవనీ పర్వతాలను సాకారం చేసే మాయ మన మనసులోనే ఉంది మరి, So, Start Action.. Ready Steady Go Po... 

...మానస సంచారం/యోగ ధ్యానం OR భూసంచారం/Traveling... 

Time మాత్రం waste చేయకూడదు, అంతే!   

నా ప్రయాణం మొదలయ్యింది...  

కలలో నీ కోసం పొద్దుతిరుగుడు పువ్వై పూచిన నేను!

రాత్రి!

రాత్రి అంటే.. ఇంతకు ముందైతే.. చీకటి దిక్కులు, మెరిసే చుక్కలు 

చలిగాలులో లేక చిరుగాలులో లేక చిరు జల్లులో, కాని, 

నువ్వు కలిశాక.. రాత్రుల అర్థమే మారిపోయింది.  

ప్రతి రాత్రి ఒక అందమైన కలలా కమ్మగా.. కళ్లు మూసి ఒక కొత్త లోకంలోకి మేలుకున్నట్లు.. 

ఒక్కసారిగా మెలకువ రాగానే...  

నువ్వు నా కళ్ల ముందుంటావు!

.. ప్రతి రేయి లాగే  కలలోకి వచ్చావు 

నా అందమైన ముఖం మీద నీ ముఖం ఆన్చావు.. 

నీ చెంపలు నా చెక్కిళ్లతో యుద్ధం చేశాయి 

మన ఇరువురి శ్వాసలు కాల సర్పాల్లా కలిసి నాట్యం చేశాయి, 

విచిత్రమేంటంటే అవి మన ఉనికినే మరచిపోయాయి! 

ఒక రైతు భూమిని దున్ని సాగుచేసినట్లు... 

నీ దవడ ఎముకలు... నా ముఖ క్షేత్రాన్ని క్షతగాత్రం చేస్తూ సేద్యం చేశాయి  

ఏవో పూల మొక్కల కోసం కాదు, ఏదో పెద్ద పంటే పండించాలన్న నీ ఉద్దేశం నాకు అర్థమయ్యింది. 

నూనూగు మీసాల నీ చిరుగడ్డం నా మెడ వంపుల వొంకలో కొత్త దారులు వెదికింది 

ఇంతక ముందు అక్కడెప్పుడూ ఎవ్వరూ ఏమీ దొరకబుచ్చుకోలేదు. 

రెప్ప పాటు దూరంలో నాలుగు కళ్ళు కలుసుకున్నాయి.. 

నీ చూపులు నా అంతరాంతరాలలోని నాకే తెలియని మార్మిక లోకాల లోకి ద్వారాలు తెరిచాయి 

అదొక మజిలీ మాత్రమే, అసలు గమ్యాలు ఎక్కడో మిగిలే ఉన్నాయి!

అవి నీ చేతి వేళ్లో, లేక అదురూ బెదురూ లేని నీ పెదాలో.., 

నా పెదవులపై అవి మధుర సంగీతాలు పలికించాయి, 

విచిత్రమేంటంటే ఆ సంగీతాన్ని మన చెవులు ఎంత మాత్రమూ వినిపించుకోలేదు. 

అది ముద్దనుకోటానికి కూడా లేదు, రెండు భౌతిక శరీరాల మధ్య ఆ రెండు ప్రాణాలూ వేసుకుంటున్న వంతెనలా ఉంది. 

ఆ కట్టడంలో ఉన్న నైపుణ్యం ఏమిటో, మెలకువలేమిటో.. ఎంత కూపీ లాగినా.. తుది మొదల్లేవో ఏమీ అంతు చిక్కడం లేదు.. 

ఈ అద్భుతం జరగడానికి కాస్త ముందు.. పెదవుల్లో గండు చీమలు కోరికినట్లున్న బాధ మాత్రమే నాకు గుర్తుంది, 

అసంపూర్ణమైన రెండు అర్ధ వృత్తాల్లాంటి మన ప్రాణాలు సంపూర్ణం అవ్వటం తప్ప ఇందులో ఏ గొప్ప రహస్యమూ లేదనుకుంటా!

అలా నా అస్తిత్వ్వనికి చెందిన సమస్తమూ నీకు దాసోహం అయ్యింది.. 

ఇది తెలిసిన మరుక్షణమే నువ్వు నా హృదయ రాజ్యాన్ని నీ సొంతం చేసుకున్నావు. 

ఆ సింహాసనానికి నువ్వే రాజువని నీకు తెలియగానే, సరాసరి రాజధానికే చేరుకున్నావు.. 

అగ్ని పర్వతం హృదయంలోకే లావా వెనుదిరిగి పరుగెట్టినట్లు.. లోయ జాడ తెలిసిన వెంటనే జలపాతం దూకినట్లు.. 

నీ భావనలే కాదు, నీ బాహువులు కూడా నన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేశాయి 

ప్రేమ నిండిన గుండె బలానికి, ఆ గుండెను మోస్తున్న కండ బలానికీ బందీనయ్యా, నా హృదయంలో నేనే కాందిశీకురాలినయ్యా!

ఇంతలో... 

... ఇంతలో ఉన్నట్లుండి మాయమయ్యావు.. సుదూర ఆకాశంలోని మబ్బుల్లో మబ్బులా కలిసిపోయావు 

నీ చేతులు విసిరేసిన నా శరీరం.. చెల్లా చెదరైన అడవిలా భూమంతా ఆక్రమించింది.. నా ఆక్రందనల్లో నీ పేరు మారుమోగి పోయింది... 

ఆ ప్రతి ధ్వనికి మబ్బుల హృదయం కరిగి.. ఆ కన్నీరు వానలా కురిసింది... 

.. వాన వెలిసిన నీలాకాశం నిర్మలంగా మెరిసింది. 

అప్పుడే స్నానం చేసినట్లున్న సూర్యుని వెలుగులో నీ రూపం వెచ్చని చిరునవ్వులు రువ్వింది.. 

ఆ గోరువెచ్చని స్పర్శతో నేను.. నీకు అత్యంత ఇష్టమైన పొద్దు తిరుగుడు పువ్వైపోయాను!

వెచ్చని కిరణాలు మరింత చొరవగా నా ముఖాన్ని ముద్దాడసాగాయి..

ఆ స్పర్శ.. అచ్చంగా మళ్లీ, నా అందమైన ముఖం మీద నీ ముఖం ఆన్చినట్లు...

... భావాల ప్రచురణలో ఈ భాషల గోడలు, మాటల ఇటుకలూ లేకుంటే... కలలోని మన ప్రతి కలయిక గురించీ కోటి పేజీల కోవెల కట్టుకునేవాళ్లం..!

భూభ్రమణం

అన్నం, తోటకూర మెంతి పప్పు, కాకరకాయ వేపుడు.. టమోటా చెట్నీ... బయట ఎండారబోస్తూ సూర్యుడు... 

వాసన చేతి మీద 

రుచి నాలుక మీద 

అనుభూతి నరాల మీద.. 

ఎండ నా మీద! 

జీవితం వానా కాలం మధ్యాహ్నాలుగా 

ఎండా కాలం సాయంత్రాలుగా 

చలికాలం రాత్రుల్లుగా ఉంటే ఎంతో మధురం!

ఈ విషయం తలపుకు రాగానే.. 

కుంపట్లో మొలకలు వేసిన కొత్తిమీర పిలకల సాక్షిగా మనసు పులకలు వేస్తోంది.  

చెంబు నీళ్లు.. గ్లాసు తేనీరు పిడికెడు అన్నం.. చిటికెడు ప్రేమ.., 

శరీరం మనసు లాగా మరీ ఎక్కువ కోరికలు కోరదుగా!

మొన్నొక సారి పాత గురువు గారొకరు కలిస్తే.. 

ఎలా ఉన్నారని అడిగిన పాపానికి అడగకుండానే ఇంకో జీవిత పాఠం నేర్పాడు, మహానుభావుడు!

పాడుబడిన ఊళ్లో, పాత ఇంట్లో కొత్త అన్నం తింటూ కొత్త నీళ్లు తాగుతూ బ్రతుకుతున్నానన్నాడు... 

నా చేత్తో పెట్టిన కమ్మటి భోజనం -ఆయన కితాబిచ్చారు మరి- తిని... 

వస్తావు పాత ఇంటికి.. ఇక్కడ కొత్త పల్లెరాల్లో పాత భోజనం అలవాటు పాటిస్తున్నావు 

పాతింటికి వచ్చాక పాత గ్లాసుల్లో కొత్త రసాలు తాగుతావు అంటూ ఆశీర్వదించారు!

అది నిజమయ్యేలా ఉందని అనిపిస్తుంది.., సరిగా ఇలాంటప్పుడే..  

ఏ మధ్యాహ్నపు భోజనం వేళో మస్తిష్కం అరల్లోని జ్ఞాపకాల దొంతరలు మతికి వచ్చినప్పుడు..!

ఒక్క గంటలో తాకిన గాలుల అలలు 

నిముషం నాట్యానికే పరిచయమై ప్రాణ నేస్తమైపోయిన నీటి స్నేహం  

ఒక్క పూటలో వెయ్యేళ్ల సూర్యున్ని ఆస్వాదించిన నింపాదితనం.. 

ఒక రేయిలో అనుభవించిన లక్ష పున్నముల వెన్నెలలు 

ఒక్క రోజులో కోటి సంవత్సరాల భూమి స్పర్శ... 

చలిమంటల కాంతి, మెరుపుల కాగడాలు 

ఆకాశంలో చేసిన విహార యాత్రలు, నక్షత్రాల లెక్కలు 

చీకట్లో పెట్టిన పరుగులు, రాళ్ల మీద ఆడిన గీతలాటలు

చెట్ల కొమ్మల ఊయలలు, కోనేట్లో కొట్టిన ఈతలు... 

... వందేళ్లు తక్కువనుకుంటాం గానీ.., భూమ్మీద కూడా కాలంతో పనిలేని స్థలాలున్నాయి!

అవి మనలోనే, మనతోనే ఉంటాయి. మన జీవితంలా మన చుట్టూ భూభ్రమణం చేస్తుంటాయి... ((((((((()))))))))  

కావ్య కన్యకల కన్యా దానాలు..

కవికి కన్నీళ్లు లేకపోతే చదివేవారికి కన్నీళ్లు రావు. 
కవికి భావోద్వేగాలు లేకపోతే పాఠకుడికీ భావోద్వేగాలు కలగవు. 
కవిత్వమంటే... జీవితాన్ని మాటల్లో చెప్పడం, 
కవిత్వమంటే... కలల్ని అందంగా కళ్ల ముందు ఉంచడం, 
కవిత్వమంటే... వాక్యాల్లో సీతాకోక చిలుకల అందం, 
ప్రేమ పరవళ్లు, సున్నితమైన శృంగారం.. 
భావాల్లో ఉద్వేగాలు ఉరకలు వేస్తుంటే.. 
కవితల్లో పదాలు పరుగులు తీస్తుంటాయి.  
పరువం పలికే పాటైనా, లక్ష్యం చేర్చే ఆటైనా.. 
అక్షరాల ముగ్గులో అందంగా చిత్రితమవుతాయి. 
నా సున్నితమైన వేలి కొనలు చిందించే రసధారలు తాగిన మత్తులో.. 
నేనే మునిగి తేలే క్షణాలు, 
ప్రియుడినై, ప్రియురాలినై నన్ను నేనే కౌగిలించుకున్న స్థలాలు... 
పెనవేసుకున్న కాలంతో ముడి వేసుకున్న బంధాలు... 
లక్షితనై, లక్షాన్నై పొందిన శర వేగం లోని అనుభూతుల అనుభవాలు.. 
మందారాలో, మల్లెలో... దారాలకు గుది గుచ్చే పూల గుత్తులు ఏవైనా.., 
కావ్య కన్యకలను ఆ పూలల్లో పెట్టి కన్యా దానాలు చేస్తేనే నా కవి హృదికి శాంతి!

Dream is REAL

ఒక రోజు చందమామ అద్భుతంగా ఉంటుంది 

మరో రోజు చూడ్డానికి ఇష్టపడనంత 'పగిలిన బంతిలా' ఉంటుంది.

ఒకే చంద్రుడు... కానీ భూమి స్థానమో, మన మనసు లోని ఆస్వాదనమో మారుతూ ఉంటుంది!

జననం వేడుక... మరణం విషాదం...

మధ్యలో... ఎన్నో సంతోషాలు, దుఃఖాలు...మనల్ని వెంటాడుతూ ఉంటాయి !

ప్రేమంటే అందరికీ ప్రేమే

కానీ, కొంతమందే ఆ సామ్రాజ్యాన్ని తమకు అంకితం చేసుకుంటారు!

అవసరం 

అసూయ

ద్వేషం

కోపం

పగ.. ప్రేమ..

సంతోషం,దుఃఖం...

ఇవన్నీ చచ్చేదాకా మనతో పాటే ప్రయాణిస్తాయి....

.....ఇలాంటి ఎన్నో అనుభూతులు అనుభవాలవుతాయి.

     అవే జీవిత జ్ఞాపకాలవుతాయి.

....ఆ ఊహల్ని మొలకెత్తించే 'గులాబీల తోటలను'

అక్షరాలుగా మారిస్తే........

...........కథలవుతాయి 

...........కవితలవుతాయి 

సరికొత్త రచనలవుతాయి!

ముగ్గురమ్మాయిల ఫ్రేమ్..

ఈ ముగ్గురమ్మాయిల ఫ్రేం నాకెంతో అచ్చిబుచ్చిగా నచ్చినదీ, అచ్చొచ్చినది... నాకు ఎప్పడూ ఇద్దరిద్దరు స్నేహితులు, ఇద్దరిద్దరు కజిన్స్ ఉండే వాళ్లు!
మొత్తానికి నేను చెబుతుంటే వినడానికి ఇద్దరుండే వాళ్లు!
... నాకు జ్ఞానముండి వాళ్లకు చెప్పే దాన్నో.., వాళ్లకు చెప్పడం వల్ల నాకు జ్ఞానం వచ్చేదో కానీ.. చెప్పటమైతే ఉండేది!!! 
మరి నా ఫ్రేమ్ లోని నా నా స్నేహితులు :-
*మూడేళ్ల లోపు.. neighborhood/ ఇంటి చుట్టు పక్కల...
నిమ్మి(నిర్మల), బొమ్మక్క(ఇది చిన్నప్పుడు నేను పిలిచే పేరు. నాగేశ్వరి అట ఆమె పేరు పెద్ద అయ్యాక తెలిసింది.)లతో... 
ఏమేం ఆడుకునేవాళ్లమో ఎక్షాక్ట్లీగా గుర్తు లేదు కానీ, 
ఆ రోజుల్లో ఆ వయసులో ఆడుకునే అన్ని ఆటలూ, పాటలూ...

*బాగా చిన్నప్పుడు..
బేబీ క్లాసులోలేక ఇప్పటి ప్రీ స్కూల్ లా ఎవరో టీచర్ దగ్గరికి పంపే రోజుల్లో?...
ప్రమీల, ప్రసాద్(అక్కా తమ్ముళ్లు)తో..
గిల్లి కజ్జాలూ, గిల్లుకోవడాలూ  గిచ్చుకోవడాలూ, 
బలపాలూ, పెన్సిల్లూ లాక్కోవడాలూ జుట్ల కుస్తీలూ, 

ట్యూషన్ క్లాసుల్లో దీపాలతో, పేపర్లతో కాల్చుకోవడాలూ...
(ప్రమీల గోర్లతో రక్కిన జ్ఞాపకాల భయం, 

ప్రసాద్ క్రోవ్వోత్తికి సూపర్ కవర్ కాల్చి, నా చేతి మీద కాల్చిన గుర్తులూ ఇంకా ఉన్నాయి!!!)

*కాన్వెంట్ స్వీట్ హార్ట్స్..
అరుణ, రాణీ చెన్నమ్మ(కజిన్స్)తో..  
బొమ్మల పెళ్ళిళ్లు, ఉత్తుత్తి వంటలూ, 

పిచ్చుక గూళ్లు, పావులూ, 

బొమ్మలాటలూ, అల్లర్లూ...  

*కొంచెం పెద్దయ్యాక..
రమా దేవి, ధన లక్ష్మి(అక్కా చెల్లెళ్లు)తో
వాళ్లిద్దరూ సిస్టర్స్, ఇంట్లో రాముడూ, కృష్ణుడూ అని పిలిచే వాళ్లు
నేను.. రమా.., కృష్ణా..-కిట్టు-కిట్టాయి-అని పిలిచే దాన్ని..
అబ్బో ఎన్ని కబుర్లో, ఏం ఆటలో, ఏం మాటలో, ఎన్నెన్ని పాటలో...
వసారాలో ఊగే ఉయ్యాలలు...
ముళ్ల జాజి పొదల్లో, మల్లె పందిళ్ల కింద సినిమా పాటలు 
కనకాంబరాల మడిలో సేద్యము...
పుస్తకాల ఒడిలో రసాస్వాదము..
సీమ చింత చెట్ల కింద జీవిత సత్యాలు..
మేడ మెట్ల మీద కథలూ, కవిత్వాలు...
రెండు పూర్తి దశాబ్ధాల దీర్ఘకాలిక స్నేహ సౌరభం!...

*మిడ్ స్కూల్ ఫ్రెండ్స్..
ఉమా గైర్వాణీ, మాధవిలతో..
యోగా క్లాసులూ, కరాటే పంచులూ, 

షాంపూలు, శాండిల్ చెప్పుల అలవాట్లు, 

సంస్కృతం చదువులూ, సంగీతం సాధనలూ...  

*హై స్కూల్ స్వీట్ హార్ట్స్..
బాల భారతి, నాగ మణిలతో
మ్యాథ్స్, సైన్స్ చదువులో పోటీ ఒకరితో, 

సినిమాలూ, షికార్లూ, పుకార్లూ ఇంకొకరితో..

*తొట్ట తొలి కాలేజీ మిత్రులు..  
రహమాద్ బీ, షంషూరున్నిషాలతో...
బాడ్మింటన్ ఆటలూ, విద్యార్థి రాజకీయాలు, 

చుడీదారు షాపింగ్ లూ, మిడ్డీల రెవల్యూషన్ 

బయోలజీ ప్రాక్టికల్స్, హిందీ భాషా పరీక్షలూ..

*మరో సంవత్సరం కాలేజీ మిత్రులు...  
నర్మద, పుష్ప లతలతో..
శివ రాత్రి జాతరలు, తిరునాళ్లు, 

స్నేహితుల ఊళ్ళల్లో పండగలూ 

పోక పొరుగింటికి పోయి రాక రెండు మాటలు తెచ్చికోవడం 

ఒకటి సమాజాన్ని అర్థం చేసుకోవడం, 

రెండు, మనల్ని మనం అర్థం చేసుకోవడం 

సినిమాలు, పాస్పోర్ట్ ఫోటో సెషన్లు, ఎక్షామ్స్ ప్రిపరేసన్స్ ...

*K.V.R కాలేజీ ఫ్రెండ్స్..
మైత్రేయీ, రోహిణిలతో...  

వరుసగా పుస్తకాలూ, రచనల చర్చలు ఒకరితో, 

బాడ్మింటన్ వాలీబాల్ గేమ్స్, 

రన్నింగ్, అథ్లెటిక్స్ ప్రాక్టీసులూ, పార్టిసిపేషన్స్ ఒకరితో...  

*K.V.R కాలేజీ హాస్టల్లో...
క్లాస్మేట్స్, రూమ్మేట్స్...  
తులసి, రోజీ(రోజా రమణి)లతో...
ఇంకా హాస్టల్ అక్కలు...
ధరణి, వెంకటరమణమ్మ
ప్రత్యూష, నీలిమ
స్పోర్ట్స్ లో..
లతా రెడ్డి, పుష్పావతి
రంగమ్మ అక్క, అనంత అక్క...
(ఇంకా ఛాలా మంది పేర్లు, ముఖాలు మ్యాచ్ అయ్యేలా గుర్తుకు రావడంలేదు)లతో...
హాస్టల్ లో వంటకాలు, తీసుకెళ్లిన పచ్చళ్లు..
దొంగ పర్మిషన్లతో సినిమాలు, బర్త్ డే పార్టీలకు ఐస్ క్రీం పార్లల్ లు,
షాపింగ్ లు, షిరిడీ సాయి దర్శనాలు, నేను చెప్పే కథలూ, కవిత్వాలూ..

*ఇక కజిన్స్ అయితే...
గీతా వాణి, భార్గవీ లత
భార్గవి ముందు రాసిన రాతలు.., గీతక్క ముందు కోసిన కోతలు
సంక్రాంతి ముగ్గులు.., దీపావళి అరిసెలు..
శీతాకాలం చలిమంటలు, రేగు పల్లు
వేసవి గోలీ సోడాలు, K.C canal ఈతలు...
వానల్లో ఆటలు, సుడి గాలులతో స్నేహాలు...
సైన్స్ ప్రయోగాలూ, నేను చెప్పే సైన్స్ -ఫిక్షన్-కబుర్లు  
నోటుపుస్తకాల్లో నేను రాసిన నవలల రాతలు...
వాటిని పూర్తిగా రాయక నేను సతాయించే సతాయింపులూ
ఆ సస్పెన్స్ తట్టుకోలేక నేను రాయడానికి నన్ను కూచోబెట్టి వాళ్లు చేసే సేవలు...
చిరాకొచ్చి వాళ్లకు వాళ్లే ఒక ముగింపు రాసుకుని తృప్తి పడిన క్షణాలు...

*అమ్మమ్మా వాళ్ల ఊరికి వెళ్తే.. అక్కడి కజిన్స్ తో...
సీత, అనసూయ,
అరుణ, సుమిత్ర
శ్రీనన్నా, ఆది అన్నలతో..
చెట్టు మీది చింత చిగురు, గాజె లోని బెల్లం, వేప్పండ్లతో చింత గొజ్జు
నేను చెప్పే సినిమా కథలు, వాళ్లు చెప్పే జానపదాలు...
మధ్య, మధ్యలో మామ హార్మోనియం పెట్టె, వీధి అరుగు పై వీరబ్రహ్మేంద్ర స్వామి డ్రామా రిహార్సల్స్...
చింత చెట్టు కింద దెయ్యాల జీవిత కథలు... వేప చెట్టుకు తాళ్లేసి రోకలిబండ పెట్టి తొక్కుడుయ్యాలా...
వేడి వేడి జొన్న రొట్టెలకు, తడి వెన్నపూస పూసి సాయంకాలాలు తిన్న స్నాక్స్...
తాటాకు పందిళ్ల కింద బార కట్ట ఆడుతే జరిగే యుద్ధాలు.. అచ్చంకాయలు ఆడేటప్పుడు కోపంతో రాలే పల్లు...
సున్ని పిండి, కుంకుడు కాయలతో ఇంకుడు గుంతలో స్నానాలు...
కజ్జి కాయలు, కాళ్ల గజ్జెలు.. ముక్కు పుడకలు, పచ్చ బొట్లు..
కాసుల పేరు, పచ్చల హారం, పగడాల దండలతో అలంకారాలూ ..
జడ కుప్పెలు, పూల జడలు
ఇంట్లో పరంపరగా వస్తోన్న లక్ష్మీ ఆవుకు పుట్టిన ఐదో కొడుకుతో అందరికీ లవ్వు...

ఇంకా...
*"ఓం శాంతి"లో తోడుండిన విజయ, మీరాలూ
*ఆశ్రమంలో రమణీ, గౌరీలూ
ఇంకా..
*ఆధ్యాత్మికం, పోస్ట్ మోడర్నిజం, 

న్యూ ఏజ్ స్పిరిత్చ్యువలిజం వగైరా వగైరా 

ఎన్నో విస్తృత అంశాల మీద 

విస్తృతంగా కలిసీ, 

ఎన్నెన్నో విస్తృత అధ్యయనాలు చేసిన...
కలీమ్, మూర్తి
దామోదర్, విజ్జి...
 
*కుండలినీ దీక్షల్లో.. 

సాధనలో కలిసే.. 

మెడిటేషన్ రవి, కిరణ్ లూ  

**అందరి కన్నా ఎక్కువగా నిత్యం ఇంట్లోనే ఉండే...
సొంత తమ్ముల్లు.. ధర్మ క్షేత్ర, ధర్మ రక్ష..
*ఇంకా అప్పుడప్పుడూ, లేదా ఎప్పుడెప్పుడూ
నా అజామాయిషీలో చదువులూ, జీవితాలూ సాగించిన..
కజిన్స్ హేమ చంద్రా, మహేంద్ర..
*అడపా, దడపా కలిసే సెకండ్ కజిన్స్..
*ఊర్లో వరుసలు పెట్టి పిలిచే బ్రదర్స్, సిస్టర్స్, మరదల్స్, బావాస్...
లక్ష్మి కాంత, అరుంధతి అనే కోడళ్లు
శ్రీనూ, దామోదర్,
జగన్, రవీంద్రా అనే తమ్ముళ్లూ..
తనూజా, శ్రీదేవీ అనే చెల్లెల్లూ...
అశోక్, నర్శింహా ,
వేణు, గోపి,
గిరి, గోపాల్ వగైరా బామ్మరుదులూ  

***ఇంకా చాలా చాలా మంది చాలా చాలా రకాల ఫ్రెండ్స్, కజిన్స్...

"నేను - నాతో ఇద్దరు".. అప్పుడప్పుడూ ఎక్కువే అయ్యే వాళ్లం కాని, 

ఎప్పుడూ ముగ్గురికి తక్కువ అయ్యి బ్రతికిందే లేదు!

...............................................................
ఉఫ్ఫ్....once upon a time... బానే బతికాను..! అందరం ఇలానే బతికే వాళ్లం, అందంగా, ఆనందంగా. 
కానీ..
ఇప్పుడే మాయదారి ప్రపంచం మనుష్యుల్ని శూన్య సొరంగాల్లోకి లాగేస్తోంది.... ఎవరి బ్లాక్ హొల్ వాళ్లు సొంత ఇల్లు కట్టుకున్నట్లు కట్టుకుంటున్నారు. 
.... అందరం ఇంకా బ్రతికే ఉన్నాం, కాని కమ్మని బ్రతుకయితే లేదు. బ్రతుకులో ఏ కమ్మదనమూ లేదు, ఎవరికీ ఇంకొకరి తోడు లేదు!

" నేనొచ్చినా వాళ్లు రారో... వాళ్లు వచ్చినా  నేను రానో"............
అసలు ఎవరి జీవితాల్లో వాళ్లు మునిగిపోయామో, కూరుకుపోయామో, ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోయిన ఇసుక మేటల్లాగా ఎక్కడకు వెళ్లిన వాళ్లు అక్కడ పేరుకుపోయామో...
 
..... నాకు మాత్రం "ముగ్గురమ్మాయిల ఫ్రేం" మళ్లీ దొరకట్లేదు... :( 

(నాకే కాదు బయట ఎవరినైనా చూద్దామన్నా దొరకట్లేదు.)
అక్కడక్కడా చాలా చోట్ల అబ్బాయిలు ఉన్నప్పటికీ ఆయా అనుబంధాల జ్ఞాపకాలు అచ్చంగా ఈ "ముగ్గురమ్మాయిల ఫ్రేం"కు చాలా దగ్గరగా పోలి ఉన్నాయి.

బహుశా, చాలా చాలా ఉన్న ఈ "ఇద్దరిద్దరు మిత్రులు" నా జీవితంలో ఉండటం వల్లనో, లేక నేనింకా ఆ జ్ఞాపకాలు ఉంచుకోవడం వల్లనో ఈ "నేను" తయారయ్యాననుకుంటా! 

ఈ అనుబంధాల జ్ఞాపకం ఇరవై ఏళ్ళ క్రితం పుట్టిన వాళ్లకందరికీ ఉంటుందీ, ఉండేదే. కానీ సమీప కాలం నుంచే రూపాయికి విలువ లేకుండా పోయినట్లు ఒక మనిషికి ఇంకో మనిషంటే విలువలేకుండా పోయింది.
మానవ సంబంధాలు ఎంత త్వరగా మారిపోయాయో ఈ శతాబ్ధంలో.. కనీసం ఈ ఒకటీ, రెండు దశాబ్ధాల్లోనే అనూహ్యమైన మార్పులు! మనిషికి మనిషి, ముఖానికి ముఖం కనిపించే రోజులే పోయాయి. కలిసి అన్నం తినే వాళ్లే లేరు. అంటే మరి, ఒక బంధం, బంధుత్వం ఉన్న వాళ్లే ఎవరి చట్నీ, ఎవరి పిజ్జా, ఎవరి బిర్యానీ, ఎవరి బిస్కట్లు వాళ్లు తినే పరిస్థితి. ఎక్కడ చూసినా వస్తువులూ, టెక్నాలజీ, స్పీడ్.. ఎవరి బతుకులు వాళ్లవి, ప్రతి రెండో వ్యక్తీ "పక్క"వాడే! 

ఒక ఊరు, ఒక సంప్రదాయం, ఒక సంస్కృతీ, ఒక కమ్యూనిటీ.. కలిసుండే ఉమ్మడి కుటుంబాలూ ఎప్పుడో పోగా, ఇద్దరు తల్లితండ్రులూ ఒక సంతానమూ.. మొత్తం కలిసి ముచ్చుగా ముగ్గురుండే న్యూక్లియర్ కుటుంబాలకు కూడా కాలం చెల్లిపోయి, ఉన్న ఆ ఒక్క కొడుకో, కూతురో వారి సొంత జీవితాలకు వాళ్లు వలసపోతున్నారు. మిగిలిన ఇద్దరిలో ఒకరు ఇంకొకరిని పట్టించుకోకుండా ఎవరి టెక్నాలజీలో వాళ్లు ఉండిపోవచ్చు లేదా మరీ తొందరగా ఉన్న వాళ్లు "వెళ్లి"పోయే ఉండవచ్చు. మనిషి సంఘ జీవి అంటారు. (నిజానికి అన్ని జీవ రాశులూ సంఘ జీవనమే గడుపుతాయి. అంతెందుకూ రాళ్లూ,రప్పలు కొండలు, గుట్టలుగా సంఘ జీవనం చేస్తాయి. చెట్టూ,చేమలూ వనాలూ, అరణ్యాలుగా సంఘ జీవనం చేస్తాయి. చెప్పాలంటే అనంత విశ్వంలో.. ఖగోళ గ్రహాలూ, రాశులూ, నక్షత్రాలూ.. వగైరా వగైరా సంఘ జీవనమేగా చేస్తున్నాయి...!!!!!!!!!.....) 

కానీ నేడు మనిషి ఏకాకి. సంఘమే లేదు. మానవ సమాజమే లేని నాడు, మానవుడే లేకుండా పోయేనాడు రావచ్చు!

ఇది ఇవ్వాళ్టి బేతాళ కథ! బేతాళ ప్రశ్న-?
తెలిసి, తెలిసీ మనషి ఇంత ఏకాకితనాన్ని, ఇలా అంతరించిపోయే క్షణాన్నీ ఎందుకు కొని తెచ్చుకుంటున్నాడు?
ఎందుకు?
ఎందుకని??
సమాధానం తెలిసి చెప్పకపోయారో మీ తల వెయ్యి వ్రక్కలవుతుందీ......................ఆ! 

- V Praveena Reddy 

కుడి ఎడుమయితే... పొరపాటు ఉంది.

కుడి ఎడుమ 

... అనగనగా ఒక సారి.. ఒక కుడి చేయి ఒక ఎడుమచేయి 

ఒక దానితో ఒకటి గొడవ పెట్టుకున్నాయట.

నేను నీకు ఎన్నో సార్లు ఎంతో సేవ చేస్తుంటాను 

కాని, నువ్వు ఎప్పుడో ఓ సారి మాత్రం చేయూతనిస్తుంటావు

అది కూడా అంటీ ముట్టనట్లుగా, వచ్చే రానట్లుగా ఉంటాయి నీ పనులూ.. అందిట, కుడి చేయి.

అలా అంటావెమిటీ  నువ్ ఏ పని చేసినా నేనూ నా వంతు సహకారం చేస్తూనే ఉంటాను గా 

నేను లేకుండా నువ్ ఒంటిగా చేసే పనులేమున్నాయి... అని ఎడుమ చేయి ఎదురు చెప్పిందట.

నాకే ఎదురు చెబుతావా అని కుడి చేయి గురి చూసి నాలుగు పీకిందట..

నువ్ చేసిందేదైనా, అందులో సగమైనా నేను చేయ్యానా అని ఎడుమ చేయి రెండు తగిలించిందట.

అలా, అలా నాలుగూ, రెండు నిష్పత్తిలో కొంత కలహం జరిగాక రెండూ అలసి పోయాయట.

ఆగి ఆయాసం తీర్చుకుంటుండగా నొప్పితో కూడిన బాధ వల్ల కలిగిన స్పృహతో..

కొంత జ్ఞానోదయం అయ్యింది వాటికి. 

ఇలా మనం గొడవ పడటం వల్ల ఏం సుఖం లేదు, బాగా నేప్పేడుతోంది కొంచెం వేళ్లు ఒత్తి పెట్టమందట ఎడుమ 

కాసేపటికి, కుడి వంతు వచ్చింది. కుడి చేత్తో హాయిగా సేవలందుకున్న ఎడుమ, 

అలవాటు ప్రకారం వాటం లేని వంకరతో అరకొరగా ఒళ్లు పట్టినట్లో లేక

తట్టినట్లో చేసి చేయి దులుపుకుంది.

అనవసరంగా గొడవ పడి కుడి ఆయాస పడటం తప్ప

ఎడుమ  తనకంటే తక్కువని ఒప్పించుకుందీ లేదు,

కుడితో సమానమని ఎడుమ  నిరూపించుకుందీ లేదు.

so, కుడి ఎడుమయితే... పొరపాటు ఉంది.

అయితే...చాకలి యజమానికి గాడిద్ చాకిరి అవసరమే,

కుక్క విశ్వాసమూ అవసరమే!

అలాగే 99 పనులు చేసే కుడి భుజం అవసరమే,

ఏదో ఒక్క ముఖ్యమైన లేదా అముఖ్యమైన పని చేసే ఎడుమ  భుజమూ అవసరమే.

Note : రెండు చేతులే ఒక రకంగా లేనప్పుడు ఏ ఇద్దరు మనుష్యులైనా ఒక రకంగా ఎందుకుంటారు? ఎందుకుండాలి??

{ ఒక సంస్థకు చెందినా ముగ్గురు partners profit పంచుకునేటప్పుడు..

ఒకరేక్కువ కష్టపడ్డామంటే ఒకరేక్కువ కష్టపదామని గొడవ పడ్డారు.

దాంతో విడిపోయారు. ఆ తర్వ్వాత ముగ్గురూ ...  -  - ...  పోయారు!}

శ్రమ.. నా ఉత్సవం!

వ్యాపారిని కాదు నేను, వ్యవసాయిని!

.. ఎవరో రక్తం చిందించి, చమటోడ్చి పండించిన, ధాన్యం కుప్పపై

కుర్చీ వేసుకుని కూర్చుంటే వచ్చే ఆనందం...నాకు అంటదు!

 నేల దున్నాలి

విత్తు నాటాలి

నారపోయాలి

నీరు కట్టాలి

కలుపు తీయాలి

కొత్త కోయాలి

పంట నూర్చాలి...

అప్పుడు...

ధాన్యం పిడికిట పండాలి 

ఆనందం గుండె నిండాలి, 

శ్రమ.. నా ఉత్సవం!