A Game -By స్థల, కాల, పరిస్థితులూ..?

...Situations demands emotions
Emotions commands Relations

Relations Creates Situations...

పరిస్థితులు-స్థల, కాల, పరిస్థితులు- భావోద్వేగాలను...

భావోద్వేగాలు బాంధవ్యాలను ప్రభావితం చేస్తాయి!

Balence చేసుకుంటూ జీవించడాన్నే స్థితప్రజ్ఞత అంటారని తెలుసు 

కానీ, ఈ స్థల, కాల, పరిస్థితులు...

నా భావోద్వేగాలతో ఆడుకుంటున్నాయి!

'ఇప్పుడు' పుట్టకున్నా బాగుండేది..

'ఇక్కడ' పుట్టకున్నా బాగుండేది...

'ఇలా' పుట్టకున్నా బాగుండేది...

నా Physical bodyయే నాకు ఒక jail లా ఉంది!

Inner Soul స్వేఛ్చ కోరుకుంటోంది...

అంతరంగ అవసరాలకు అనుగుణంగా 

బహిర్గత భాధ్యతలు నేరవేర్చలేము.

లోపలి మనిషి సహించడం లేదు

బయటి మనిషి మాట వినడం లేదు...

ప్చ్, హా...హ్మ్...

సరిగ్గా ఆలోచించాలని ఎంత బలంగా అనుకుంటుంటే...

అంత కన్నా బలంగా సరిగ్గా పనిచేయలేకున్నాను...

నాకు ఒక సరైన శిక్షణ కావాలని అనిపిస్తోంది.

గాయం అయ్యింది కాబట్టి నొప్పి వస్తోందో...

నొప్పి వస్తోంది కాబట్టి గాయం అనుకోవాలో...

అర్థం కావడం లేదు?

టైం సరిపోవడం లేదు కాబట్టి పనులు చేయడం లేదో...

పనులు చేయడం లేదు కాబట్టి టైం సరిపోవడం లేదో...

అస్సలు టైం ఉన్నట్లా, లేనట్లా

అయితే...అంతకన్నా అస్సలు...

నేను ఉన్నట్లా, లేనట్లా 

చూడటానికి నా physical body ఉన్నట్లే ఉంది...

కానీ, చూస్తుంటే...నా inner soul లేనట్లుగా ఉంది!

కనీసం..ఇప్పుడు లేదేమో...

హీనం...ఇక్కడ లేదేమో...

హీనపక్షం...ఇలా ఉండ లేదేమో...

నాకు నేను నచ్చట్లేదు...

నచ్చట్లేదు...నచ్చట్లేదు...

ఇది నేను కాదు.

అదిగో...

ఆకాశంలో ఎగురుతోన్న ఆ పక్షిని నేనేమో...

ఆ చెట్టు మీద కదులుతోన్న ఆకుల మధ్య, 

వీస్తోన్న గల, గల గాలిని.. నేనేమో...

నా కలల్లో కనిపించే సీతాకోక చిలుకను నేనేనేమో...

ఊరి బయట తోటలో తుమ్మెదలు తాగుతోన్న 

పువ్వులలోని తేనెను నేనేనేమో... 

ఒకానొక పాడుబడ్డ బావిలో 

పాత రాతి మెట్టును నేనేనేమో...

ఏమో...ఎగరాలని ఉన్నా కూడా,

నేల మీద పురుగుల పాకుతున్నది ఎవరో?

పూర్వం ఒక కథలోనే అయినా

ఓ ఈగ తన పేరు మరచిందని విన్నాను..

ఇప్పుడేమో నేనెవరో నాకే గుర్తు లేదు.

ఈ విడ్డూరం విని, 

ఎగరలేని చెట్లు చేస్తోన్న ఎగతాళికి...

అదిలిస్తే పారిపోతున్న పిట్టలా 

నా నేను ఎక్కడికో పారిపోతోంది...

అయినా వదలక, 

ఎదలోని సొద ఎలదేటి రొదలా

వెంటే ఉంటూ తరుముకొస్తోంది...

మనకు ఆకలంటే బాధ

కానీ మనం అన్నాన్ని దాచిపెడతాం.

మనకు డబ్బున్న వాళ్లంటే భయం

కానీ, మనందరం డబ్బు సంపాయించాలనుకుంటాం!

చలేస్తే ఎండంటాం

ఎండొస్తే.. వానంటాం 

వానొస్తే...గొడుగంటాం

ఏదో ఓ గోడ కట్టుకోకుండా 

మనం బతకలేమా?

నేను పారిపోతున్నానో

తప్పిపోయానో...

తప్పించుకుపోవాలని ఈ తపన!

ఈ కలుగు పై అలిగానానని అనిపిస్తోంది...

ఒక్కోసారి అదే కదా ఆశ్రయమిచ్చి ఆదుకున్నది అనిపిస్తుంది...

అంతలోనే అదో అంతులేని కథ అని భయమేస్తుంది.

ఆకులకంటే పువ్వులు అందమైనవే

కానీ నా చెట్టుకు అవే ఊపిరి.

వేళ్లతో పాటు ఊడలు కూడా 

పాతుకపోవడమే జీవితం.

ఈ సత్యం అర్థమైనా 

ఉన్న చోటునుండే ఊగిసలాడ్డం ను 

ఆపదు అంతరంగ తరంగం...(((((((((((
అందుకే అంటారు...

అద్దానికి ఏ దుమ్మూ అంటకుండా 

ఆనందాన్ని మాత్రమే చూసుకునే వాళ్లను...

'ఏ తాడూ-బొంగరం లేని వాడని'...

అంతేనేమో...

జీవితమంటే ఆట..

మనం ఆడుకునేది కాదు,

మనల్ని ఆడుకునేది! 

{ Oh My God నన్ను ఎవరైనా కాపాడండి...నేను గింగిరాలు తిరుగుతున్నాను...((((((())))))).....}

[ నిజంగానే.. నాకేం చేయాలో అర్థంకానప్పుడు, అలా బొంగరంలా తిరగేస్తా...ఎవర్నైనా వచ్చి hold చేయమంటా..!]

let the soul fly like a bird from the GOLDEN CAGE

When you have a CHARACTER... 
you have some kind of neurosis. 

Character means... 

something has become fixed in you. 

Character means... 

your past. 

Character means... 

conditioning, 

cultivation

When you have a character... 

you are imprisoned in it, 

...you are no more free. 

When you have a character... 

...you have an armor around yourself. 

You are no more a free person. 

You are carrying your prison around yourself; 

it is a very subtle prison... 

A real man will be... CHARACTERLESS! 

- from a PURE-white- SOUL

I am in love,,,

చల్లని పిల్ల గాలులు
వెచ్చని సూర్య కిరణాలు
జాబిలి ఉదయాలు
సూర్యుని అస్తమయాలు...

ఎడారి వేడుకలు
మంచు శిఖరాల నిర్లిప్తత
సంద్రపు కెరటాల ఉత్సవికత
పర్వతాల పరిణత
లోయల వికాసము
మైదానాల మంద గమనము...

కాంక్రీట్ కీకారణ్యంలోనూ, కనుపాప నిండా

కనువిందు చేసే తూనీగల ఝూంకారం...

అల్లన భూమ్యాకాశాలను కలుపుతున్న 

జోరువాన సంగీత రూపకం...

గుప్పెడు గింజెలు జల్లితే..,

గుగు, గుగు అంటూ బస్తీ కబుర్లు చెప్పే పావురాయిలు...

కాస్త పచ్చగా యే పాటి చెట్టు కనిపించినా కొమ్మన చేరి..

పాట కచేరీలు చేసే కోయిలలు...

నా తలుపులు మూసుకుని నేను కూర్చున్నా

ఎక్కడో ఓ మందిరం నుండి కాస్త భక్తి సంగీతం...

మరెక్కడో ఉండే మజిద్ నుండి గాల్లో తేలి వచ్చే ప్రార్థన...

ఈ వీధిలోనో, ఆ వీధిలోనో విహారాలు చేసే పిల్లల శబ్ధం...

మరో చోటు నుంచి అమ్మలక్కల మాటలు...

వాహనాల రొద, గొడవల సొద,

అరుపు-కేక...ఏదైతేనేం...

మనిషి ఉనికిని తెలిపే మధురమైన శబ్దపు స్పర్శ...

ఆహా...భూమ్మీద ఎక్కడకెళ్లినా..,

ఈ స్పర్శే కదా మనల్ని సజీవుల్ని చేస్తుందీ....

ఈ 'ఉనికి' స్పర్శతో ప్రేమలో పడకుండా 

నన్ను నేను ఆపుకోలేను...

ఎక్కడ ఉన్నా...

స్థల, కాల, పరిస్థితుల అన్నిటియందు....

సదా ఆ ప్రేమలో మునిగితేలుతూ...నేను..

...I am so in Love with Life! 

I Love the Ground that I walk on, 

I Love the air that I Breathe, 

I Love Being here,

I am simply in Love with Life...

భూమ్మీద పుట్టాక భూమితో ప్రేమలో పడక తప్పదు,

భూమ్మీద ఉండే వాటితోనూ ప్రేమలో పడకా తప్పదు!

నాకు బతకాలని ఉంది.

నాకు బతకాలని ఉంది..
నేను ఎందుకు చనిపోవాలి?
మనిషై పుట్టాక చని.. పోవలసిందే...
కానీ, నేను అర్ధాంతరంగా నా కలలను ముగించుకుని ఎందుకు చచ్చిపోవాలి?

నా సుకుమారమైన వెన్నెముకే ఎందుకు
ఒంటరిగా ఈ సృష్టి బరువును మొయ్యాలి?
మనుష్యులం ఇద్దరుగా ఉత్పత్తి అవుతాము,
మరి 'ప్రత్యుత్పత్తి' మాత్రం నా ఒంటరి భుజ స్కందాలపైనే ఎందుకు?

మనిషి ఎన్ని కనిపెట్టాడూ...
చీకటి ఉందని వెలుతుర్ని,
నడవలేనని వాహనాలను,
వేటాడలేనని వ్యవసాయాన్ని,
ఆరోగ్యం కోసం, ఆహారం కోసం
సౌక్యం కోసం, శాంతి కోసం...
కానీ, నా కోసం.. నేను చావకుండా ఉండటం కోసం...
ఏమీ కనిపెట్టలేవా... ఒక యంత్రాన్నో, మంత్రాన్నో...
చెట్టు కొమ్మను కాస్త తుంచి అంటుగట్టినట్లు...
మనిషి శరీరం లోంచి కాస్త తుంచి యే పరీక్ష నాళికలోనో
ప్రాణం... పోయోచ్చుగా...

బస్సులు, పడవలు
బిల్డింగ్ లూ, ఫ్లయింగ్ లూ
కంప్యూటర్లు, లాప్టాప్ లూ,
చిప్ లూ, మైక్రో చిప్పులు
రాకెట్లు, శాటిలైట్లు...
హార్ట్ ట్రాన్స్ ప్లాంటేషన్లు, కాంటాక్ట్ ఐ లూ...
ఇంత కన్నా ముఖ్యం కాదా ప్రత్యుత్పత్తి యంత్రం!!

నిముషం క్రితం మీ లాగే నవ్విన నేను మరుక్షణంలో
మరణిస్తున్నానంటే... మీకేమీ బాధ్యత లేదా?
నేను కూడా మీ లాగే బ్రతకడానికే పుట్టాను.
అంతే గానీ ఇంకో మనిషిని పుట్టించే క్రమంలో...
నేనో... గాలి పిందెలా.. ఇంకెన్ని యుగాలు ఇలా నేల రాలాలి?

scientist లు, socialist లు
activist లు, humanist లూ...
ఆ ist లూ, ఈ ist లూ...
ఏవి ముందుగా కనిపెట్టాలి?
యే పని ముందుగా చెయ్యాలీ...
కాస్త priority's చూసుకోండి...

అప్పుడెప్పుడో... వేల ఏళ్ల నాడు
మహా భారత దేశంలో గాంధారి కుండలో కొడుకుల్ని కన్నది
ద్రోణుడనే జ్ఞాని కుంభ సంభవుడయ్యాడు
కుంతి కులట అవ్వకుండానే కుమారులను కన్నది
అంత కన్నా అతి పూర్వం...
శ్రీ రామ రాజ్యం లో సీతా దేవికి వాల్మీకి మహర్షి...
వొంటి మట్టిని తొవ్వి కుశుడనే బాలునిగా బ్రతికించాడు...

అతి సమీపంలో 33 ఏళ్ల క్రితం...
తొలి test tube babyని దిగ్విజయం చేసినా...
ఇంత వరకూ.., Complete In vitro fertiliZation

మాత్రం కనిపెట్ట లేక పోయారు.

ఆ పునరుత్పత్తి కుండలను కనిపెట్టే కుమ్మరి scientist...

...ఎప్పుడు పుడతాడో...

అసలు పుడతాడో... 

పుట్టకుండానే ఒక నాటికి నాలా ఈ పుడమీ కన్ను మూస్తుందో...

నన్ను కాక పోయినా, నా భవిష్యత్తు సోదరిలైనా 

నిండు నూరేళ్లు బ్రతుకుతారో... లేదో...

ఆకాశం అంతులు తర్వాత కనుక్కుందురు

భూమ్మీద నా చావును కాస్త ఆపండి.

నేనూ మీ లాగే పుట్టాను

మీ లాగే బతకాలనుకుంటాను.

Scienceని , దేవున్నీ

దేవుని దయ వలన scienceని

ఎన్నో పనులు చేసేకి ఎన్నెన్నో machines కనిపెట్టారు...

నా పని చేసి పెట్టే machineని కూడా ఒకటి కనిపెట్టమని... 

నాకు  కాస్త ఊరట కలిగించమని వేడుకుంటూ...
మహా భారత దేశంలోని గాంధారి పాటి పుణ్యం చేయలేక పోయానే అని...

బ్రతకాలన్న ఆశ బలంగా ఉన్నా బ్రతకలేక చచ్చి... పోతున్నాను...

{ 'లక్ష్మి' అనే ఒక స్నేహితురాలు ప్రత్యుత్పత్తి పథకంలోని, 

పునర్జన్మ facility పొందలేక..,

బలవంతంగా పరలోక ప్రయాణానికి వెళ్లిపోయిన బాధలో.... 

భయపడుతూ ..."పునర్జన్మ" పొందిన నేను........ }...

నిన్ను నువ్వు

నిన్ను విశ్వమంతా వెదజల్లేవి నీ ఆలోచనలే! 

నీ ఆలోచనలను నువ్వు అంగీకరించకపోతే....

నీ అంతరంగాన్ని నువ్వు అనుమతించకపోతే...

నీ ఆత్మకు నువ్వే ఇనుప కారాగారానివి!!

{ So.., అంగీకరించడానికి అనుమతించబడే ఆలోచనలనే ఆలో...చించండి..!} 

సాటి మనుష్యులు...

{ ఒక స్నేహితురాలి ప్రశ్నకు సమాధానంగా... }
..........
ప్రశ్న: 

అందర్నీ darling, dear అంటున్నావ్ నన్ను dear అన్నట్టుగానే.. !

కొంత మంది sisters..ఇంతకు నేను dearనా కాదా? అర్థం కావట్లేదు. 

...madam, darling, dear, గురువు గారు..sister...

చాలా characters చేస్తున్నావ్ కదా!

don't mind...నిన్నటి దాకా నువేదో వాళ్ల g.f ఏమో అనట్లుగా మాట్లాడిన వాళ్లు... 

sudenga sister అంటే.. వెంటనే bro అనేస్తావ్...

relations manage చేయడం రాక fb రావటం మానేశా..నువ్ great dear...

నేను: 

ఏం చెప్పాలో అర్థం కాక...బుర్ర గోక్కుంటున్నాను...

..నేనేదో ఓ జ్ఞాన సముద్రం దగ్గర...

ఓ మారు మూల ఒడ్డున కూచ్చుని,

చిన్న చెలిమ తొవ్వుకుంటున్నాను దాహంతో.

మా దాహం కూడా తీర్చుకుంటాం అని.. 

మరి కొందరు దాహార్తులు...అటు వెళ్లే బాటసారులు అక్కడికి వస్తున్నారు...

వచ్చిన వాళ్లు వాళ్ల వాళ్ల బొచ్చెలు వాళ్లు చేతబుచ్చుకునే వస్తారు!

వాళ్లు గ్లాసు, చెంబు, గిన్నె, స్పూను, బిందె, బక్కెట్టు, డ్రమ్ము...

లేదా దోసిలి...వాళ్ల పాత్రలు వాళ్లు తెచ్చుకుంటారు...

వాళ్లు ఎంత తాగి.., ఎలా తాగి దాహం తీర్చుకోగలరో

అలా దాహం తీర్చుకుంటారు...

చెలిమ తవ్వుతున్నాను కదా అని వాళ్ల మీద నా పెత్తనం ఏమిటి???

అలా లేదు, ఉండదు!

అక్క, చెల్లి, ప్రియురాలు, స్నేహితురాలు, గురువు, అత్తా, పిన్ని, మమ్మీ...

వాళ్లు నన్ను ఏమనుకుంటున్నారు అనేది నాకు అనవసరం...

వాళ్లను నేను ఏమనుకుంటున్నానూ...అనేదే నాకు ముఖ్యం!

వాళ్లను నేను నా లాంటి జ్ఞాన దాహార్తులు...అనుకుంటున్నాను...

నాలాగే జీవితాన్వేషణా సహా బాటసారులూ అనుకుంటున్నాను...

అన్నిటికన్నా... నా... "సాటి మనుష్యులూ"... అనుకుంటున్నాను!!!  

I did a MISTAKE.., yes I did...

ఒక తప్పు చేశాను...
Love One And All - Serve One And All...

ఇక వెనక్కు తిరిగి చూసుకోలేదు!...

"నేను" ప్రేమించాను...

"నేను" సహాయం చేశాను...

"నేను" సేవలు చేసీ..., "నేను" పెద్ద తప్పు చేశాను!

ఒక అమ్మాయి ఇరవై ఏళ్ల వైవాహిక నరకం నుంచి బయట పడటానికి help చేశాను.
ఇందులో తప్పేముందీ అనుకుంటున్నారా?.., ఉంది.
ఆ, ఆ...So called problems జోలికి వెళ్లకండి...
అవి చిన్నవి. మనం వద్దనుకుంటే వాటిని వదిలించుకోగలం!
కానీ, మనకే తెలియకుండా మనం కొన్ని విష భావాల వలయంలో చిక్కుకుంటాం.
ఆ సుడిగుండంలో ఉన్నామని తెలియడానికే చాలా కాలం పడుతుంది,
ఇక బయటపడటం...అ..సాధ్యం!

చిన్నప్పట్నించీ ఆమెకు నేనంటే నమ్మకం...
ఏ రోజైనా ఆమె వద్దనుకుంటున్న జీవితాన్ని మార్చి ఇస్తానని!
నేనంటే ప్రేమ, గౌరవం...భక్తి కూడా!
ఒక్క ముక్కలో... నేనే తన angelని.
Hmmm, ఇక ఆగుతానా...
ప్రేమను ధారాళంగా పంచేశాను...
risk తీసుకుని help చేశాను.
ప్రేమ ఉంటే... అన్నీ ఉంటాయి...
ధనము, స్థలము, కాలము, జ్ఞానము.. అన్నీ..!

ఆమె నరక కూపం నుంచి బయట పడింది...
తన కాళ్ల మీదకు వచ్చింది, lifeలో settle అయ్యింది...
ఆట ఇప్పుడే మొదలయ్యింది...
నన్ను shuttle ఆడటం మొదలెట్టింది...
angel angle మారింది.

భక్తి పోయింది, ప్రేమ పోయింది...

కనీస గౌరవం కూడా పోయింది!

సాటి వారి సమస్యల పట్ల, పరిస్థితుల పట్ల విమర్శలు, సూటి,పోటి మాటలు, సెటైర్లు...

పిల్లికి బిచ్చం పెట్టే ఉద్దేశ్యం కూడా లేదా పిల్లకు...

సాటి మనుష్యులకు, స్త్రీలకు, కనీసం తన లాంటి అభాగినులకు అండగా నిలుస్తుందనుకుని నీళ్లు పోశాను ఆ చెట్టుకు! 

అహంకారం....తన చేత యేరు దాటిన తెప్పను తగులబెట్టించింది.

స్వార్థం.., అరిషడ్వర్గాలు.., So called భావాలు...

ఇల్లు మారింది, మనిషి మారాడు...కానీ ఆ పిల్ల పాత గూటి జీవితానికే స్వేచ్ఛను మితం చేసుకుంది..!

ఆ.., యే పక్షి యే గూటికి పొతే మనకెందుకూ...

ఎగురవేయడమే మన వంతు!

నిజమే కానీ, నేను కూడా ఇంకా దేవత..నూ.. అవ్వలేదుగా....మనిషినే!

మనిషన్నాక మంచీ, చెడ్డా ఉంటూనే ఉంటాయి.

మంచిదో, చెడ్డదో...కానీ ఆమె బాగుంది...నేనే పాడై పోయాను...

ఆమె ఎప్పుడు కనిపించినా కోపం, ఆవేశం, అనవసరంగా help చేశానన్న ద్వేషం....

ఇంకేదో తెలియని విద్వేషం!

ఆమె ప్రవర్తన కూడా అగ్గికి ఆజ్యం పోసినట్లు no respect, no love...nothing...

ఆమె మీద ప్రజ్వరిల్లు..తూ... రెండేళ్లు నా ఇల్లు, ఒళ్లు, సోలు...బాగా బాధలు పడ్డాక....

... Suddenగా ఈ రోజే నాకు, 'జ్ఞానోదయం' అయ్యింది!

 మనకు ఎంతో మంది ఎదురు పడుతూ ఉంటారు జీవితంలో,

చాలా మందికి కృతజ్ఞత, అపరాధ భావం ఉండవు.

అవి రెండూ లేని చోట ప్రేమ ఉండలేదు!

అది వారి నైజం. ఇక ప్రేమ, స్నేహం మన స్వభావం.

మనం ఇస్తున్నాం దానంగా....

మరి.., ఒక చేత్తో చేసిన దానం ఇంకో చేతికి కూడా తెలియ కూడదు..., అన్నారు పెద్దలు!

కానీ మనం... చేసిన దాన్ని మనసారా గుర్తు పెట్టుకుంటున్నాం...

అంతఃచేతనా మనసులోకి.., లో లోపలికి ఇంకేలా జాగ్రత్తగా దాచి పెట్టుకుంటున్నాం.

ఇక ఆ ప్రేమనో, డబ్బునో, సేవనో పొందిన వారు

మనం ఎక్కడ కనిపించినా ప్రేమించాలని, తిరిగి help చేయాలని,  

కనీసం గౌరవించాలని.., ఒక false alarm on చేసుకుని కూర్చుని ఉంటుంది మన అంతరంగం!

చాలా సందర్భాల్లో మనం నిరాశ పడే ప్రవర్తనే ఎదురవుతుంది...

దాంతో ఇక ఒక సంఘర్షణ మనలో రాజుకుంటుంది.

అది మన మహానీయతలను రూపు మార్చి మహత్వ కాంక్షలుగా మార్చేస్తుంది.

మన అవున్నత్యం, అవుదార్యాలు గ్రాఫ్ లో కిందకు పడిపోతాయి.

మన మనస్సు, అంతఃమనస్సు...తద్వారా మన శరీరం...సర్వ నాశనం అయిపోతాయి!

ఒకరికి help చేయడం ఎందుకూ మనం నాశనం కావడం ఎందుకూ అనిపిస్తుంది!

అలాగని అవసర పరిస్థితుల్లో మనం తప్పుకుని పోలేము.

మరి ఏమిటి కిం కర్తవ్యం?

...ఒక చేత్తో చేసింది ఇంకో చేతికి తెలియకుండా ఉండటమే....

దానం చేయడంలోని రహష్యం!

అది డబ్బయినా, ప్రేమయినా, సేవయినా, స్నేహమయినా, సహాయమయినా...

నీ హృదయంలో యే రకమయిన ప్రతిఫలమూ ఆశించకుండా ఉండేట్లయితే..నే...చెయ్యాలి!

సరే.., 

జీవితంలో తెలియనప్పుడు ఎన్నో జరుగుతుంటాయి....

ఇప్పుడు తెలిసింది కదా జాగ్రత వహిద్దాం...అనుకోవచ్చు.

కానీ, మరచి పోతాం. అదే మహత్వ కాంక్ష యొక్క తీవ్ర స్వభావం!

ప్రపంచంలోని కోట్లాది మందిమి ఈ కాంక్ష కోసమే ఏదైనా చెయ్యడానికి...ఎగబడతాము!

మన ego అనుకున్నట్లు అన్నీ సవ్యంగా reflect అయితే happy!

కానీ, ఇలా తేడా జరిగినప్పుడు మాత్రం మహత్వ కాంక్ష యొక్క అహం దెబ్బ తింటుంది...

అప్పుడు దానికది చేసుకునే గాయం... దానికి కాదు, మనకు గాయమవుతుంది!

ఇది గుర్తించినా దీన్ని జయించడం కొంచెం కష్టమనే అనిపిస్తోంది.

మరి, గుర్తించ లేకుండానే ఉంటే...అమ్మో!

ప్రకృతి యొక్క sharing స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకుంటే తప్ప...

మనం ఇచ్చి- పుచ్చుకునే సిద్దాంతాన్ని ఒంటబట్టించుకోలేము!

ఒక సారి ఆ awareness వచ్చాక...

వచ్చాక కూడా మళ్లీ అవే పరిస్థితులే ఎదురవుతాయి...

So, awareness పట్ల awareness అలవరచుకోవాలి...

లేకపోతే ఒక సారి బాధ పడ్డట్లే మళ్లీ, మళ్లీ బాధ పడాల్సి వస్తుంది నాలా!

విశ్వం నాకు ఇంతకు ముందే ఇలాంటి ఓ అనుభవాన్ని ఇచ్చి ఉన్నా,

నేను ఆ విషయాన్ని మరచిపోయి మళ్లీ మహత్వ కాంక్షలో ఇరుక్కున్నాను.

కాలేజీ రోజుల్లో...

Jessica Jasmine - నా badminton co-player.

Situation: Jessi exam fees కట్టాలని ఏడుస్తోంది...

Purpose: Jessi 1st year fail అయిన subs గురించి వాళ్ల ఇంట్లో వాళ్లకు తెలీకూడదు. 

Me: Love Jessi...so help Jessi

Action: హాస్టల్ ఫీజు కట్టాల్సిన డబ్బుతో Jessi exam fees కట్టా.

Reaction: Ten daysలో adjust చేస్తానన్నది కాస్తా...Exams అయిపోయినా ఇవ్వలేదు.

Reflection: Hostel fees కోసం నాన్నతో classగా తిట్లూ...

అమ్మతో massగా తన్నులు తినాల్సి వచ్చింది.

Struggle: Dad సెలవల్లో weekly ఒక letter రాయించేవారు జెస్సీకి.

"ఇంకా adjust చేయలేక పోతున్నాను.. కానీ ఎలాగైనా నీ డబ్బు ఇచేస్తాను...

నా రక్తం అమ్మి అయినా నీ ఋణం తీర్చుకుంటాను!"(literally!)

అని జెస్సి ప్రతి ఉత్తరానికీ ప్రత్యుత్తరం...

Dad వదలడు - Jessi పలకదు!

అనవసరంగా help చేశానన్న బాధ, కోపం, వివశత, విద్వేషం!

Jessi డబ్బు ఇవ్వనే లేదు!! ( ఇప్పటికీ)

Dear Jessi, still I miss you!

అలా... ఒక స్వయం విద్వేషపు బాధను నేను మరచి పోయాను...

మళ్లీ ఇంకో అమ్మాయికి ఇంకో పెద్ద help చేసీ, నా మహత్వ కాంక్షలో నేను ఇరుక్కున్నాను!

ఏమో...చిన్న - చితకవి, మరచినవీ...ఇలాంటివే ఇంకా ఎన్ని అనుభవాలను నేను  మరచిపోయానో తెలియదు!

But, today I realize!

మళ్లీ మరచి పోకూడదని బలంగా అనుకుంటున్నాను...

పంచడం గురించి కాదు, పంచిన దాన్ని ఎంచడం గురించి!

నేను చేశాననుకోవడం కన్నా, నా వంతుగా జరగాల్సింది జరిగిందీ...

అనుకోవడం.., మనకు మనమే చేసుకునే గొప్ప సహాయం!

ఎందుకంటే మనిషన్నాక ఏదో ఒకటి...ఎవరికో ఒకరికి...ఎప్పుడో ఒకప్పుడు...

దానం...చేయక తప్పదు!